حدیث جوانی

اشـکـم ولـی بـه پـای عـزیـزان چـکـیده ام     خـارم ولـی بـه سـایــه ی گــل آرمـیــده ام

با یاد رنـگ و بـوی تـو ای نـوبـهـار عـشـق     هم چون بنفشه سر به گریبان کشیده ام

چـون خـاک در هـوای تـو از پــا فــتــاده ام     چون اشـک در قـفـای تـو بـا سـر دویـده ام

من جلوه ی شباب ندیدم به عمر خویش     از دیـگـران حـدیــث جــوانــی شــنــیــده ام

از جـام عـافـیـت مـی نـابـی نــخــورده ام     وز شــاخ آرزو، گــل عـیــشـی نــچــیــده ام

مــوی ســپــیــد را فــلــکــم رایــگـان نـداد     ایـن رشـتـه را بـه نـقـد جـوانـی خـریـده ام

ای ســرو پــای بــسـتـه بـه آزادگـی مـنـاز     آزاده مـن کــه از هــمــه عــالــم بــریــده ام

گـر مـی گـریـزم از نـظـر مــردمــان، رهــی     عـیـبـم مـکـن کـه آهـوی مـردم نــدیــده ام

"محمد حسن رهی معیّری"

/ 0 نظر / 15 بازدید