در کوچه سار شب

دریـن سـرای بـی کسی کسی بـه در نـمـی زنـد   

                                                           بــه دشـت پـر مـلـال مـا پـرنـده پـر نـمـی زنـد

یـکـی ز شـب گــرفــتــگــان چـراغ بـر نــمـی کـنـد          

                                                           کسی به کوچه سار شب درِ سحر نمی زند

نــشـسـتــه ام در انـتـظـارِ ایـن غـبــارِ بــی ســوار          

                                                           دریــغ کــز شــبــی ســپــیـده سـرنـمـی زنـد

دل خــــراب مـــن دگـــر خـــراب تـــر نــمـــی شــود                  

                                                           کـه خـنـجـر غـمـت ازیـن خـراب تـر نـمـی زنـد

گـذر گهـی اسـت پُـر سـتـم کـه انـدرو بـه غـیـر غـم      

                                                           یــکــی صــلـای آشــنـا به رهـگـذر نـمـی زنـد

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات

                                                           برو که هیچ کس نـدا بـه گـوش کـر نـمـی زنـد

نـه ســایـه دارم و نـه بـر بـیـفـکـنـنـدم و ســزاسـت        

                                                           اگـر نه بر درخـتِ تــر کـسـی تــبــر نــمــی زند

"هوشنگ ابتهاج (هـ.الف.سایه)"

/ 0 نظر / 3 بازدید